Μεγάλα πράγματα

Πόσες άραγε φορές μπορεί κανείς να πει την λέξη «πάντα» μέσα σε μια μόνο μέρα. Ή μάλλον πόσες φορές μπορεί να την πει, να την γράψει και να την σκεφτεί.? Νομίζω πως η αιωνιότητα στροβιλίζεται στο μυαλό μου ασταμάτητα. Σαν αίσθηση, σαν ιδέα, σαν ευχή. Ακόμη κι όταν έχω τα μάτια κλειστά. Ακόμα κι όταν ξυπνάω μέσα στην νύχτα και σου λέω πως θα σε αγαπάω παντοτινά. Κι εύχομαι να σε φτάσει η υπόσχεση αυτή. Και να φτάσει και στον Θεό, σε αυτόν που εγώ δεν πιστεύω όμως στηρίζομαι για να λέω τα μεγάλα μου λόγια χωρίς να φοβάμαι πολύ. Νιώθω σαν ένα μπαλόνι που έχει φουσκώσει όσο αντέχει και σε λίγο θα κάνει ένα μεγάλο μπαμ και θα σκορπίσει παντού αέρα. Και είναι ώρες που γελάω με τον εαυτό μου γιατί μέχρι πρόσφατα το μπαλόνι αυτό το θεωρούσα έτοιμο να ξεφουσκώσει. Θυμάσαι που σου έλεγα να μαζεύεις τα λόγια σου με προσοχή μην τύχει και ξεστομίσεις κάτι μόνιμο? Δεν ξέρω γιατί το είπα. Και δεν ξέρω γιατί το ένιωσα -αν το ένιωσα. Πέρασα απο εκεί που τρόμαζα με τα πολλά και τα μεγάλα λόγια. Μα δεν μπορείς να μην λες μεγάλα λόγια και να περιορίσεις τα όνειρα όταν είσαι ένα τόσο φουσκωμένο μπαλόνι. Πρέπει να σου φωνάζω συνέχεια πως αισθάνομαι γεμάτη μήπως και καθυστερήσω το σκάσιμο γιατί τότε είναι που θα γεμίσει ο τόπος ανεξέλεγκτο συναίσθημα και πως θα το χειριστούμε.?

ο χειρότερος εφιάλτης που θυμάμαι

Κι έμοιαζε ξαφνικά με αιώνας. σαν μόνιμο, σχεδόν οδυνηρό, παρόν. αμετακίνητο. Όπως η αλλοτινή παγωμάρα. Τρόμαξα. μήπως ξυπνήσω και νιώθω ακόμη το ίδιο βαριά. Και ξύπνησα. Και ήμουν ασήκωτη. Ζύγιζα τόνους ολόκληρους. ήμουν εγώ η ίδια το βάρος. Είχα γίνει συμπαγής, σαν φτιαγμένη απο το πιο σκληρό υλικό. Μα ύστερα μου ψιθύρησες στο αυτί πως εδώ βρίσκεται η ευτυχία. Και τότε την είδα. Στάθηκα ανάλαφρη πάνω στο πουπουλένιο σύννεφο που μάθαμε να μοιραζόμαστε. Το βάρος ήταν στον φόβο. μην ανακαλύψω ξαφνικά πως είσαι άλλος. Μα είσαι ακόμα εσύ. κι εγώ ευτυχισμένη. Μην με αφήνεις να κάνω πως ξεχνώ. και μην με αφήνεις να κοιμάμαι.

Εμείς τα φτιάχνουμε όλα

Ρίχνω πάλι το ζάρι. Για το ίδιο παιχνίδι. Μα να μου βγεί όπως θέλω αυτή τη φορά. Δεν το λέω εγωιστικά. Θέλω να το ευχαριστηθώ. Θέλω κάθε στιγμή να το ευχαριστιέμαι. Βαφτίζω λοιπόν την εσωτερική μου αλλαγή «νέα αρχή» για να ακούγεται πιο ελπιδοφόρο και εύχομαι να μείνει σαν ενθουσιασμός και να διώξει όλη τη στασιμότητα. Δεν μου αρέσει να νιώθω στάσιμη. Σταθερή ναι, αλλά όχι στάσιμη. Φοβάμαι μην βαρεθώ. Μην κουραστώ και μην απηυδήσω. Φοβάμαι μην αλλάξω θέλω για ανύπαρκτους λόγους. Φοβάμαι πως συνήθισα απλά να αναπνέω και να μένω μόνο εκεί, στην ανάσα. Χωρίς καμία άλλη πράξη. Θέλω λοιπόν να εκτοξευτώ στον ουρανό. Να αισθάνομαι όμορφα. Όπως διάβασα κάπου, θέλω να πάψει να γράφεται με ήττα η ζωή μου. Πολλά ζητάω? Άλλωστε ποιος βάζει τους κανόνες εδώ?

Να σε σφίγγω αιώνια και να μην λείπεις ποτέ

Σοκολάτα με κερασένιο λικέρ. καναπές κι αγκαλιά. κουβερτούλα διπλή. Και στοργή. και φροντίδα άπειρη. και αγάπη ακόμη πιο άπειρη. Η πιο υπέροχη ίσως Κυριακο-Δευτέρα της ζωής μας. Θέλω να μείνουμε μαζί. για πάντα και πιο πολύ ακόμα. Σε αγαπάω όσο δεν μπορεί κανείς να φανταστεί. Σε ευχαριστώ που ήρθες.

άκου πως πάει

πιστεύω οτι οι στιγμές που εμποδίζεις πεθαίνουν. και το να μην ξαναέρθουν είναι η τιμωρία που σου αξίζει επειδή τις απαρνήθηκες όταν ακόμη μπορούσαν να έρθουν

αυτή είναι η θεωρία μου και αυτό σκέφτομαι κάθε φορά. πως μας αξίζει μια τιμωρία για την καθυστέρηση μας να σκεφτούμε αυτό που θέλαμε νωρίτερα. κι εγώ που εδώ και ώρα θέλω τόσο απεγνωσμένα να έρθεις και που θα πεθάνω αν δεν γίνει αυτό, σου λέω όχι. γιατί απλά πρέπει να τιμωρηθώ. κι εγώ κι εσύ. πρέπει να ακούγεται πολύ ψυχαναγκαστικό αυτό αλλά η αλήθεια είναι οτι έτσι σκέφτομαι. και σου λέω,δεν μας λυπάμαι.. βαθιά μέσα μου έχω την ελπίδα πως ίσως η τιμωρία μας διδάξει να μην το ξανακάνουμε ποτέ αυτό με τη χρονοκαθυστέρηση..
Θα ήθελα ένα μαγικό..πολλές ώρες τώρα..αλλά δεν μου αρέσουν οι καθυστερήσεις και είμαι τραγικά ψυχαναγκαστική οπότε μάλλον θα υπομείνω τις μέρες που θα έρθουν..με τα εμπόδια που έφτιαξες κι εγώ συντήρησα..θα περιμένω..

Λυπάμαι για όσα θέλω να κάνω

Έφτασα κι εγώ καθυστερημένα στο σημείο που εσύ είχες βρεθεί εξαρχής. Συγνώμη που δεν σε γέμισα λέξεις απο την πρώτη στιγμή. και συγνώμη που το αισθάνομαι τώρα και μετά απο τόσο πολύ καιρό.. αλλά μέχρι τώρα το έβλεπα πλεονασμό. τώρα μονάχα θέλω να μιλάω ασταμάτητα για το πόσο γεμάτη με έκανες να είμαι. Μπορεί να φταίει που νιώθω πως τώρα δεν με ακούς πια και γι' αυτό να θέλω τόσο επίμονα να σε κάνω να πιστέψεις. αλλά για μένα ποτέ ξανά δεν θα έχει σημασία τι θα πιστέψεις. είμαι ότι βλέπεις. ότι σου λέω. και κάτι παραπάνω. Η πιο αληθινή μου λέξη είναι το σ' αγαπάω. για πάντα. όλες οι άλλες φράσεις μου μπαίνουν μέσα του σαν ένα κορμί και τυλίγουν όσα αισθάνομαι σε έναν υπέροχο τρυφερό χορό απο ανάγκη κι ευτυχία και φροντίδα και νοιάξιμο. Είτε με θες κοντά σου είτε όχι και για όσο θα συμβαίνει αυτό και για πιο μετά ακόμα θα προσπαθώ να σου δείξω. Να το θυμάσαι πάντα. σ' αγαπάω.

υγ: έμαθα απο παλιά να λέω πως "αγγίζω δίχως φόβο ηλεκτροφόρα σύρματα". το μόνο σίγουρο είναι οτι "αυτά δεν με αγγίζουν". μην φοβηθείς για μένα. να μείνεις εδώ και να με αγαπάς όσο εγώ. είναι όλα όσα θα ήθελα... Εσύ..?τι είναι αυτό που θέλεις πιο πολύ στον κόσμο..?

γιατί δεν έρχεσαι;

Σε παρακαλώ ξύπνα. δεν αντέχω άλλο μόνη μου.. Γιατί όποτε σε χρειάζομαι περισσότερο λείπεις? με σκοτώνει αυτή η απουσία σου. λες και το κάνεις επίτηδες και χάνεσαι εντελώς και πονάει. Ότι θυμάμαι πιο έντονα τώρα είναι αυτές οι στιγμές. που δεν είσαι εδώ ούτε καν μεταφορικά. που δεν απαντάς στις κλήσεις μου. που δεν μπορώ με κανένα απολύτως μέσο να σε φτάσω και να σε φέρω ελάχιστα πιο κοντά μου.
Πιο πολύ απο κάθε τι με διπλώνει η έλλειψη. Και καταλήγω να μιλάω με τους τοίχους σα να ήταν εσύ.