30.3.10

Μιας ώρας κοινή πανσέληνος δεν φτάνει

Μιας ώρας κοινή πανσέληνος μονάχα.σφιχταγκαλιασμένη πανσέληνος.ολοφώτιστοι εμείς.Να κρατιόμαστε με τα χέρια μπλεγμένα και το φεγγάρι απο πάνω.στρογγυλό.ακέραιο.Μια ώρα σήμερα..μια ώρα χθες ή προχθές..όμως δεν φτάνει καρδιά μου..μια ώρα δεν φτάνει.Καλόμαθα στα πολλά τώρα και τ'αλλοτινά όνειρα βρέθηκαν να φαντάζουν λίγα.Πάλι δεν βρήκα λέξεις να σου πω μπροστά στα τόσα ωραία λόγια που απαριθμούσες.για πόσο ακόμα θα μένω μετέωρη δεν ξέρω.Δεν έχω σιγουριά για τίποτα.μάλλον θέλω χρόνο να προσαρμοστώ. Μα όταν θα ανοίξω τελικά το στόμα,θα εννοώ κάθε λέξη με τον δικό μου βαθύ τρόπο.γιατί αρνούμαι να αρθρώσω αλήθειες προτού γίνουν ένα με τη σάρκα μου.προτού κυλήσουν μέσα μου πυρακτωμένες.δεν ξέρω αν είναι δειλία ή απλή λογική επιφύλαξη..άμυνα του οργανισμού για να μην παρεξηγηθεί..και να μην παραφερθεί..νομίζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου